Een nieuwe fase. Een onbekende fase. Het bevat zó veel.
Rouw, afscheid, verdriet, onbekend, nieuw, liefde, plezier, zachtheid, erkenning, warme woorden, gemis, rijkdom, straks ben ik ouderloos….
Mijn moeder is bezig met haar laatste stukje op deze Aarde.
Na onze lange pauze, ( Moeder en Kind) ben ik zo blij dat het afgelopen jaar ons contact voorzichtig aan weer is hersteld. Het is geworden zoals ik hoopte en innerlijk ook wist. Gelijkwaardig, op de juiste manier moeder en dochter zijn. Ieder haar plek.
Ik draag haar trauma niet meer, ik zorg niet meer voor haar op energetisch level. Ik sta op eigen benen.
Alles van dit stuk familiekarma is geheeld.
Het is er tussen uit. Het is vrij!
Nu kan ik zorgen op een, voor mij, juiste manier. In alle vrijheid kan ik er voor haar zijn.
Er zijn geen haken of ogen, geen scheve energie, het is in balans.
Vanavond liep ik het laatste hondje rondje en voelde dit stuk borrelen.
Ik merk dat ik hard gewerkt heb in de “pauze jaren” om het zonder mijn moeder te doen.
Zo volledig mogelijk in dit leven Elles te worden/zijn.
Ik miste in die jaren een steunende moeder, dat was altijd wel op de achtergrond.
Ik mocht leren, zélf mijn erkenning te geven in plaats van buiten mijzelf.
Toen ik het blog had geschreven over “moeder en kind”, vertelde ze mij later, het te hebben gelezen en dat ze nu beter begreep waar ik mee bezig ben geweest.
“Eigenlijk vind ik het heel dapper van je” zei ze.
Oh wat voelde dat fijn, deze erkenning, deze “vrije” erkenning.
Ik voelde me gezien en gesteund door haar, zonder de behoefte hier aan.
En vanavond dus, kwam ik er achter dat ik best veel meer heb gemist die “pauze jaren”.
De lieve blikken die ik weer mag ontvangen, de aanrakingen, en de woorden “ik wacht op je “ die ik in het lawaaierige restaurant mocht ontvangen vanmorgen.
“ik ben zó blij dat je er weer bent” zegt ze regelmatig.
Het is een vreemde tijd. In het hospice, daar ben je in het laatste stuk van je leven. En wat doet ze het goed! Ze straalt lichtheid uit, er is acceptatie en vrede met hoe het gaat nu en vrede over haar eigen leven uiteindelijk. Nieuwsgierigheid naar wat hierna komt.
Ze is gelukkig daar, zegt ze, en toch ook nog enigszins verbaasd dat mensen haar leuk en aardig vinden
( oud trauma wat soms nog voorbij komt).
Ik verbaas me er over hoe synchroon het allemaal loopt, hoe mooi het nu mag zijn na ons harde werken om het karma te doorbreken.
Dat ik het laatste jaar weer contact met haar mocht opbouwen, dat zij mij zonder wroeging weer met open armen ontving.
En we nu uit kunnen wisselen over hoe het geweest is voor haar die jaren, en voor mij.
Ik had het zelf niet kunnen bedenken. Of hebben we het samen bedacht “ boven?”
Tegelijkertijd ervaren we allebei hoe er voor ons gezorgd wordt door degenen die onzichtbaar zijn voor het blote oog.
Ik weet zéker dat ze met open armen wordt opgewacht!
Zijn jouw ouders nog in leven?
Of zijn ze overgegaan?
Hoe is/was jouw relatie met jouw ouders?
Levend of niet, dat maakt niet uit.
Sta jij op jouw plek?
En zo niet, wat maakt dat je dat niet doet?
Ervaar jij open armen? Of juist afwerende…
Wil je graag iets uitwerken of helder hebben?
Ik ontvang je graag, met open armen.