Moeder en kind en moeder en kind en moeder en kind
Zo rond Moederdag wordt er veel geschreven over deze relatie.
Het is een unieke en bijzondere band. Op allerlei manieren en vormen.
Als moeder zijnde én dochter, én bewust op veel vlakken, vraagt het enorm veel bewustwording.
Wanneer ik naar de vrouwenlijn, waar ik uit voort kom, kijk en vooral voel, is er heel veel disbalans geweest.
Vroeger was er totaal geen ruimte voor bewustwording. Men leefde het dagelijkse leven van zorgen voor de basisbehoeften. Er was geen tijd of ruimte of inzicht voor de energetische of emotionele behoeften van een kind. En dan heb ik het over zo´n 100 jaar geleden en langer terug.
In mijn vrouwenlijn was de rode draad Afwijzing en Minderwaardigheid. Ik schrijf ze met hoofdletter omdat ze duidelijk aanwezig waren. De laatste jaren ben ik hier flink ingedoken, in het diepe wel te verstaan. En niet omdat ik dat graag wilde en ik alles kon overzien. Nee, écht NIET. Als ik alles van tevoren had geweten, weet ik niet of ik de moed had gehad. Het gaat namelijk heel heel diep.
Nee, het was dé Tijd.
Mijn oma leefde in de bovengenoemde tijd. Zelf behept met een trauma, een vaak en vroeg zieke man, 4 kinderen ( 1 zoon en 3 dochters) armoede en een boerderij. Werken dus. Mijn moeder heeft dit gezin gekozen om te leren. De hemel zij dank dat zij in het 2e deel van haar leven in zag dat het anders moest kunnen. Zij heeft dus de start gemaakt van het zichtbaar maken van dit familie karma. Mijn moeder was het kind wat benoemde wat er mis was, met de gevolgen van dien.
Ikzelf heb ervoor gekozen, onbewust, om dan weer geboren te worden in deze familie (van mijn moeders kant) met dit karma. Met mijn gevoeligheid, weet ik nu, heb ik alles heel energetisch waargenomen. Ook onbewust. Door het trauma van mijn moeder, was er geen ruimte voor mijn sensitiviteit. Ik heb dat in mijn jeugd ook geen ruimte gegeven, met daarbij ook de beslissing uit een vorig leven, om dit gedeelte van mij “dood” te verklaren. Niets meer meedoen. Niet veilig.
Ik besloot ook om te helpen dragen van dit familie karma en trauma van mijn moeder.
Rond mijn 45e levensjaar werd ik wakker van het feit dat ik eigenlijk niet eens wist wie “Elles” nu was. Ik leefde namelijk óók de minderwaardigheid, de afwijzing, het familiekarma. Ineens werd ik me bewust, tijdens een opleiding, dat het ook anders kon, dat ik helemaal niet op mijn plek stond als jongste kind zijnde! Ik dus geen kind was! Maar me gedroeg als zorgende ouder voor mijn moeder. En daarmee dus verzaakte mijn eigen plek in te nemen. Ik scande voortdurend hoe mijn moeder zich voelde, hoe haar houding was, hoe haar ogen stonden, hoe haar intonatie was, noem maar op.
Nadat ik tijdens een opstelling ineens het inzicht kreeg over de basisprincipes: Plek, Ordening en Balans, zag ik dat ik hier zelf verantwoording diende te nemen. Zeker ook omdat ik dit niet weer wilde doorgeven aan mijn dochter. Zo is mijn moeder begonnen, ik hoor het haar nog zeggen: Dit nooit voor mijn kinderen!”
En toen begon het, voor mij, échte werk. Ik schoot in een energetische Burn-Out. Ik heb er lang over gedaan om dit begrip te begrijpen en het de ruimte te kunnen geven. Ik herkende me namelijk nergens in wat betreft de “klassieke” B.O. Ik was bv niet depressief en had wél zin in de dagen, verzorgde mijzelf en at goed en gezond.
Mijn lichaam gaf toch heel duidelijk aan dat het anders moest, en wel NU. In die periode ben ik veel op mijzelf geweest. Het contact met mijn moeder had ik flink op pauze gezet, wat weer allerlei gevolgen had in mijn ouderlijk gezin. Allerlei inkleuringen en onbegrip kwamen voorbij. Ik kon en wilde het er niet bij hebben. Ik begreep het zelf amper. Ik heb me vaak ook alleen gevoeld.
Diep, diep in mijzelf heb ik gegraven. Wát gebeurde er, wát wil mijn lichaam mij zeggen? Wát heb ik nodig? Hóe werkt het eigenlijk in mij? Wát is van mij en wat is van mijn moeder/oma/overgrootmoeder etc? WIE en HOE is Elles????
Ik ontving het inzicht dat ook de familie energie door mijn lichaam heen vrij gemaakt werd. Mijn bijnieren waren zo goed als leeg, evenals mijn nier energie en daardoor alle Meridianen die mij energie zouden moeten geven. Op, gewoon óp.
Ik heb zóveel geslapen en gerust en “alleen” tijd doorgebracht. Het enige wat ik deed was de natuur opzoeken. Zo passend mogelijk voor mij, fysiek. Ik viel zelfs in slaap in het bos, op het mos, op de grond, met de zon op mijn gezicht. Stilte! En af en toe liefdevolle gesprekken met liefdevolle vriendinnen en vrienden.
Nu, 6 jaar later inmiddels, in mijn energie veel beter. Of het als vanouds wordt? Lichamelijk? Ik weet het niet. In mijn familie? Nee, niet als vanouds, want dat kan niet meer. Ik ben namelijk mijzelf geworden en niet zoals ik toen dacht te zijn. Ik ga voor een hernieuwde gelijkwaardige en vooral vrije verbinding. En dat heeft tijd nodig.
Onlangs mocht ik bij een lieve vriendin energetische banden helen en loslaten. Ik zag een hele kring met vrouwen, die allen waren zoals ik, maar die banden mochten geheeld, en los. Want die banden belemmerden mij ook in het stappen nemen op mijn eigen unieke pad. Ook dit draagt weer bij aan de heling van deze vrouwenlijn. Bestaansrecht.
En wat mij de Kracht geeft, want makkelijk is het van verre, is het feit dat de hele familie, levend of niet, toestemming geeft aan die ene persoon die alles bezit om deze ketting te doorbreken. En wanneer ik check bij de “anderen” qua neven en nichten, dan klopt dit ook. Zij zijn óf van de ene broer in het gezin bij mijn oma, of het zijn zoons, of het zijn nichten die het karma nog volop leven.
En er is mijn broer. Ik ben dus de enige “geschikte”. Hoera!?
En In mij? Ja, daar is het fijn. Er is harmonie in mij, ik ben me bewust wanneer ik mezelf afwijs en daardoor kan het zich keren. Ik heb inmiddels genoeg zelf vertrouwen opgebouwd om te stáán in mijn Kracht. Mijn kwaliteiten te leven. Me te laten Zien in wie ik ben, en hoe het werkt in mij. Te handelen, of juist niet, naar mijn sensitiviteit, want dat is wat ik óók ben. Daar ben ik mee op Aarde gekomen. Ik Besta.
En het blijft werken, werken aan mijzelf, bewust blijven in wat er in mij gebeurt, in elke situatie, en vooral, aan wie ben ik trouw? Aan het familiesysteem? Aan mijn moeder? Aan wie dan ook?
Of aan mijzelf.
En de laatste, daar ga ik voor. Want als ik trouw blijf aan mijzelf, dan geeft mij dat energie, hoe ingewikkeld het soms ook is. Daar word ik blij van, daar groei ik door, daar kom ik door in mijn hart. En in mijn hart, daar is alles één, is de eindeloze Liefde met een hoofdletter, dé Goddelijke plek, daar, daar, daar……. Daar is álles goed.
Aan wie ben jij loyaal?
Wil jij ook trouw zijn aan jezelf?
Wie of wat houdt jou tegen?
Samen op ontdekking?
Je weet me te vinden….
Elena-Elles 08-05-2022