Hulp vragen

Volgens mijn moeder was het eerste dat ik zei toen ik kon praten: “Kan sef wel”
Oftewel, ik kan het zelf wel.
Al zolang ik weet heb ik moeite met hulp vragen. Pas als ik het écht écht niet meer weet, dan zoek ik iemand die ik kan vragen. En dan moet het een veilig iemand zijn. Iemand waarvan ik weet dat ze mijn vraag voelen, me niet kwetst, me serieus neemt.
Let wel, niet een praktische vraag, of een vraag op het vrijwilligerswerk dat ik doe, of een vraag wanneer ik aan het coachen ben. Nee, een vraag voor mijzelf.
Een proces vraag als ik het verduidelijk.
Ik weet nog toen ik mijn burn-out had. Het heeft 2 weken geduurd voor ik mijn dochter vroeg om hulp voor een boodschappenlijstje voor de visite die zou komen voor haar verjaardag.2 weken!
Nu was dit een praktische vraag, maar ik zat flink aan de grond qua proces.
Wat maakt het nou zo ingewikkeld om op een diepere laag hulp te vragen!
Ik deel mijn processen vaak pas als ik ze zelf zo goed als uitgevogeld heb.
En ik moet zeggen, ik kan heel veel zelf, echt heel veel. Zowel praktisch als innerlijk schaduwwerk.
En toch zijn er uiteraard dingen die ik niet weet, welke ik nog niet begrijp.

Met innerlijk werk weet ik inmiddels hoe dit verloopt:
Een les dient zich aan, ik ben in de war, want wát wil het mij zeggen? Dit stuk kan hardnekkig zijn(letterlijk) want dat is het ego dat alles wil weten want dan hoeft het niet te voelen.
Dan toch ga ik door de bijbehorende emoties die ik uiteindelijk toe kan laten, soms diep en soms is het loslaten van het verzet/de weerstand genoeg.
En dan het meest lastige, het stuk Niemandsland. Het oude roept nog wat na want het wil nog niet los, en het nieuwe is er nog niet. En aan het einde van het Niemandsland gaan de lampjes branden: oh. Dus zo is dat bij mij! Dit heb ik te leren!
Let wel, dit is in een vogelvlucht beschreven.

Momenteel heb ik eindelijk (…) een vraag uitgezet om mij te helpen bij het ondernemerschap.
Dit lijkt oppervlakkig en de praktische kant vind ik dan ook niet echt moeilijk. Het is meer dat ik nog niet weet wat de mogelijkheden zijn.
Wat erbij komt, en ik denk dat dat het hele issue is: Ik mag zichtbaar worden!
Wanneer ik geen hulp vraag, ben ik niet zichtbaar, niet kwetsbaar, niet raakbaar, lekker veilig in mijzelf (op zich was dat al een proces, veilig zijn in mijzelf, wellicht een volgend content/blog)
Aha!
Ik ga hier eens op broeden.

Hoe is dat eigenlijk bij jou?
Vraag jij makkelijk hulp?
Op welk gebied voel je dan dat dat hapert?
Of vraag je soms heel veel hulp omdat….

Liefs Elena-Elles