Het internet geeft woorden als: je veilig voelen, nestwarmte, je zeker voelen.

Wanneer ik zo bij mezelf te rade ga, voelt voor mij geborgenheid als iets veel diepers.

Iets waar ik geen woorden voor kan vinden.

Geborgenheid, er is zelfs geen Engels woord voor, “comfortabele, safe” en dat is het niet voor mij.

 

Ik kan me comfortabel en veilig voelen bij iemand, maar dat roept bij mij niet het gevoel op om mijn hoofd neer te vleien.

Voor mij is het een gevoel van mijn hoofd te ruste te leggen. Hetzij op schoot, hetzij op een schouder.

Er is een soort overgave van mij nodig voel ik.

Ik leg nooit mijn hoofd bij iemand op schoot.

Nu zit daar van mij uit natuurlijk een altijd alert zijn onder.

Ik heb het eenmaal bij mijn dochter gedaan, en vond daar zelf van alles van.

Kun je dat wel doen als moeder?? De doorslag gaf mij het zichtbaar genieten van mijn dochter. Ze kon even haar moeder koesteren. Denk dat ze een jaar of 9 was. Onvergetelijk was het.

 

Ik weet wel dat ik altijd uitgekozen werd als iemand waarbij je de geborgenheid kon ervaren tijdens opleidingsdagen waar ik assisteerde. Ik “zakte” dan zelf altijd in een soort onvoorwaardelijke liefde voor de persoon die op dat moment het hoofd op mijn schoot vleide.

Ik pas dat nu zelf ook toe, in mijn coaching trajecten.

Maar het zelf doen, dat vind ik nogal een uitdaging. Vooral ook omdat mijn gevoelsveld zo groot en gevoelig is.

Ik voel namelijk nogal veel. Vaak de laag eronder van iemand. Het niet kunnen ontvangen van Mij om allerlei redenen. De ander wil iets.

Toen ik geborgenheid voor het eerst bewust ervoer, onlangs, tijdens een Zielsontmoeting, voelde het als een soort thuiskomen, iemand gevonden waarbij ik mijn hoofd op de schoot te ruste kon leggen, wetende dat er niets zou gebeuren. Vooral ook het gelijkwaardige. Er hoefde niets…en ik neem nu een zucht in mijzelf waar.

 

Dat is waarom ik een foto van één van mijn nieuwe gezinslidje plaats. Leyla, en haar zusje Fientje trouwens ook, kunnen zo duidelijk de geborgenheid opzoeken bij mij. Zo vol overgave, omdat dat zo voelt voor hen op dat moment.

Katten zijn Zenmeesters wordt gezegd. Het is écht zo. Ik kan zóveel van ze leren.

 

Hoe is dat voor jou?

Waar vind jij geborgenheid?

Kun je dat vinden?

En vooral ook “mag je dat ontvangen?”

 

(Website is “under construction” bezig met een nieuwe)